توافق، تعامل و حتی تساهل را بیشتر انسانهای دنیا میپسندند و دوست دارند که به جای نزاع و تنش، وفاق را جایگزین کنند و جنگی صورت ندهند. و در مورد ایران هم، قرار است همین موارد باشد و قراری نیست
بودجهی کشور برای سال آینده اعلام شد و با تمام همتی که شده، هنوز این همتها به چند ده میلیارد دلار نمیرسند و همین نشان میدهد که باید بودجه هم کمی به دلار برسد و با ریالهای بیشتر و کم
۱. فساد اقتصادی؛ رخداد یا خروجی قابل پیشبینی سیستم؟ در روایتهای متداول، فساد اقتصادی اغلب بهصورت یک واقعهی استثنایی تصویر میشود: یک عددِ بزرگ، یک پروندهی پر سر و صدا، یک متهم شاخص و پس از مدتی شاهد مختومه شدن
رانت در نظام حقوقی؛ مسئلهای فراتر از اقتصاد وقتی در حقوق از «رانت» سخن میگوییم، منظور یک رفتار فردی یا انحراف اخلاقی نیست؛ بلکه سخن از برآیند یک نظم حقوقی خاص است. به بیان دقیقتر، رانت زمانی شکل میگیرد که
لایحهی بودجه ۱۴۰۵ در مقطعی تاریخی نوشته شده که نظم مالی و تجاری جهان در حال بازطراحی است. سهم دلار در تجارت و ذخایر رو به کاهش است، شبکههای پرداخت جایگزین در حال شکلگیریاند، و کریدورهای جدیدی نقشهی تجارت آینده
نقطهی شروع این قرن، صحنهی عجیبی است: تعداد جنگهای کلاسیک کمتر شده، اما حس ناامنی جهانی بیشتر است. این پارادوکس فقط زمانی فهم میشود که بپذیریم میدان جنگ عوض شده؛ تانکها و توپخانه به حاشیه رفتهاند و جای آنها را
مقایسهای تطبیقی از دو مسیر متفاوت: جهش چین (۱۹۷۸-۱۹۹۵) و تجربه ایران (۲۰۱۰–۲۰۲۵) در اواخر دههی ۱۹۷۰، چین کشوری با درآمد سرانهی پایین، زیرساختهای ضعیف و جمعیت یک میلیارد نفری بود. اما هفده سال بعد، در ۱۹۹۵، به یکی از
از دولت مجری به دولت تنظیمگر و پاسخگو هنوز دولت در ایران بزرگترین کارفرما، بزرگترین مالک، و در عین حال بزرگترین مانع رشد بخش خصوصی باقی مانده است. چابکسازی دولت هنگامی معنا پیدا میکند که دولت از تمرکز بر «مالکیت،
اقتصاد ایران فقط مجموعهای از سیاستها و نرخها نیست؛ بازتاب روان جمعی جامعه است. تا وقتی ذهنها در قلابهای خودساخته اسیرند، هیچ اصلاح اقتصادی ماندگار نخواهد بود. بازار، بیرحم اما صادق است؛ آنچه در ذهن بیمار زاده شود، در عمل
لزوم چابک سازی و کوچکی دولت؛ از مباحث مهم و اصلی کشور است که اخیراً در نشست با بخشی از نمایندگان بخش خصوصی، مورد توجه و تأکید مجدد رئیس جمهور محترم نیز واقع شده است. به باور برخی از فعالان
جهان معاصر، به مثابه پهنهای مواج و دگرگون، بر آستانهی یکی از شکوهمندترین تحولات ژئوپلیتیکی قرن بیستویکم قرار گرفته است؛ عصری که در آن، افول تدریجی هژمونی مطلق آمریکا و گسست نظم آیینشدهی تکقطبی، به تولد نظمی چند مرکزی و
سالهاست همه از ضرورت کوچکسازی دولت سخن میگویند، اما هنوز دولت در ایران بزرگترین کارفرما، بزرگترین مالک، و در عین حال بزرگترین مانع رشد بخش خصوصی باقی مانده است. چابکسازی دولت صرفاً یک شعار اداری نیست، بلکه مسیری حقوقی و
با عضویت در خبرنامه ما، هیچیک از مقالات و اخبار مهم را از دست نخواهید داد. جدیدترین تحقیقات، نوآوریها بهصورت منظم برای شما ارسال میشود.
فیلد های "*" اجباری هستند
