برای سال‌ها، یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های مدیران، دسترسی به اطلاعات بود. اگر به ادبیات مدیریت در دهه‌های گذشته نگاه کنیم، بیشتر تلاش‌ها بر این متمرکز بود که چگونه اطلاعات بیشتری جمع‌آوری شود، چگونه گزارش‌ها دقیق‌تر شوند و چگونه مدیران تصویر

مسئله‌ی واقعی، کمبود هوش مصنوعی نیست؛ ناهماهنگی در تصمیم‌گیری است. فرض کنید فردا صبح، بهترین سامانه‌ی هوش مصنوعی جهان در اختیار سازمان شما قرار گیرد. این سامانه می‌تواند گزارش‌های مالی را تحلیل کند، وضعیت بازار را پیش‌بینی کند، برنامه‌ی تولید

یکی از بزرگ‌ترین سوءبرداشت‌هایی که در سال‌های اخیر درباره‌ی هوش مصنوعی شکل گرفته، این است که گویی مدل هوش مصنوعی، به‌تنهایی همان سامانه است. در بسیاری از سازمان‌ها، وقتی صحبت از استقرار هوش مصنوعی می‌شود، اولین سؤال این است: «از

اگر یک پروژه‌ی هوش مصنوعی به نتیجه‌ی مطلوب نرسد، نخستین واکنش چیست؟ در بسیاری از سازمان‌ها، پاسخ تقریباً قابل پیش‌بینی است. می‌گویند مدل هوش مصنوعی به اندازه‌ی کافی دقیق نبود. یا داده‌های ما کیفیت لازم را نداشت. یا زیرساخت سخت‌افزاری

سخن نویسنده حدود سه دهه است که سازمان‌ها موج‌های مختلف تحول را تجربه می‌کنند. روزی صحبت از مکانیزه کردن فرآیندها بود. چند سال بعد، سامانه‌های اطلاعاتی سازمانی به راه‌حل اصلی تبدیل شدند. سپس از مهندسی مجدد فرآیندها، برنامه‌ریزی منابع سازمان،