در دهه‌های اخیر، تنهایی به‌عنوان یکی از مسائل محوری جوامع انسانی معاصر مورد توجه قرار گرفته است؛ به‌ویژه آن‌که در سال‌های اخیر، ماهیت این پدیده دگرگون شده و دیگر نمی‌توان «تنهاییِ مدرن» را صرفاً به‌مثابه تجربه‌ای فردی یا پیامدی روان‌شناختی

امروزه الگوریتم‌ها صرفاً ابزار تحلیل داده نیستند؛ آن‌ها به دستگاه‌هایی برای تصویرسازی از آینده بدل شده‌اند. از الگوی مصرف و جست‌وجو گرفته تا سابقه‌ی شغلی، تحصیلی و حتی ریتم زندگی روزمره، همه‌چیز به داده‌هایی تبدیل شده که می‌توانند «آنچه احتمالاً

در جهان پیشین، تصمیم همواره به یک فاعل انسانی گره خورده بود. حتی در پیچیده‌ترین ساختارهای بوروکراتیک، امکان ردیابی مسئول وجود داشت. خطا اگر رخ می‌داد، انسانی بود و درست به همین دلیل، می‌شد درباره‌اش پرسش کرد، اعتراض کرد، توضیح

در جهان پیش از عصر دیجیتال و هوش مصنوعی، حافظه‌ی جمعی و روایت‌های فردی توسط انسان‌ها شکل می‌گرفتند. اما امروز، هوش مصنوعی به طور مستقیم در شکل‌دهی به حافظه‌ی جمعی و فردی در جوامع نفوذ کرده است؛ الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی

با ظهور هوش مصنوعی، بازتعریف ارزش‌ها وارد مرحله‌ای جدید شده است؛ الگوریتم‌ها، حتی با دقت و توان محاسباتی بالا، نمی‌توانند ارزش‌های انسانی و اخلاقی را در تصمیم‌گیری لحاظ کنند. تکیه‌ی صرف بر الگوریتم‌ها، می‌تواند به بازتولید نابرابری‌ها منجر شود و

در جهان معاصر، زمان دیگر به ریتم زیست انسانی پاسخ نمی‌دهد. شتاب، نه از جنس حرکت طبیعی بلکه از جنس محاسبه است؛ لحظه‌ها دیگر واحد تجربه نیستند، بلکه تبدیل به واحد داده شده‌اند. هر ثانیه به میلیون‌ها کنش خُرد تقسیم

در عصری که هوش مصنوعی به هر گوشه‌ی زندگی انسانی رخنه کرده است، دیگر نمی‌توان آن را صرفاً یک ابزار پیشرفته نامید. حضور فعال هوش مصنوعی، آن را از یک ابزار صرف به یک «دیگریِ فناورانه» تبدیل می‌کند؛ موجودیتی که

در جغرافیایی که قانون باید داور منصف رقابت باشد اما به ابزار تخصیص امتیاز بدل می‌شود، «موفقیت» و «تحرک اجتماعی» نه از مسیر نوآوری که از کانال نزدیکی به قدرت می‌گذرد. در جغرافیایی که قانون باید داور منصف رقابت باشد

این نوشتار ضمن اشاره‌ی کوتاهی به آنچه طی دو دهه‌ی اخیر بر دریاچه ارومیه گذشت به تشریح برخی دلایل ناکامی احیای این دریاچه می‌پردازد. در شرایطی که میهن عزیزتر از جانمان «ایران» با تهدیدات جدی در حوزه‌ی محیط‌زیست، آب و