اکنون عصر طلایی صنعت کشور گذشته است. عصری که تمام مزیت‌های رقابتی خود را نه از بهره‌وری بالا، که از رانت‌های مواد اولیه‌ی ارزان، نیروی کار ارزان و بالاتر از همه، انرژی تقریباً رایگان به‌دست می‌آورد و در سال‌های اخیر

در بخش اول این مقاله،بنگاه‌های شبه دولتی یا خصولتی به ۳ دسته‌ تقسیم شدند. گفته شد که دسته‌ی سوم یعنی شرکت‌هایی که برخلاف نص صریح قانون، صورت‌های مالی خود را منتشر نمی‌کنند، حداقل ۹۴ درصد از بنگاه‌های وابسته به حاکمیت

از زمان ابلاغ سیاست‌های کلی اصل 44 قانون اساسی در خرداد سال ۱۳۸۴ و آغاز رسمی خصوصی‌سازی در اقتصاد ایران، موجی از امید به واگذاری اقتصاد به صاحبان اصلی آن، یعنی بخش خصوصی و مردم، در جامعه به راه افتاد

دکتر خلیل سجاد؛ رئیس هیئت مدیره‌ی انجمن صنفی شرکت‌های اتوماسیون صنعتی در پنل تخصصی «نقش فناوری و هوشمندسازی در عصر تاب‌آوری صنعت فولاد ایران» در دومین همایش سالانه و سلسله نشست‌های تخصصی فولاد کشور که در شهریور ماه 1404 در

آنچه که اکنون به‌عنوان ناترازی انرژی نمایان شده است، تنها قله‌ی کوه یخ فروپاشی صنعتی – اجتماعی – اقتصادی ست که امروز به دلیل ده‌ها سال فرصت سوزی، راه حل‌ها و زمان‌های زیادی برای مقابله با آن باقی نمانده است.

در شرایطی که سقف اعتماد میان مردم و حاکمیت فرو ریخته است و عده‌ای در زیر آن له شده‌اند، پذیرش شعار سرمایه‌گذاری در تولید توسط عموم مردم، بسیار سنگین و دور از ذهن می‌نماید. در وضعیت کنونی نمی‌توان از موجودات