با نگاهی به کمتر از حدود نیم قرن حکمرانی متوجه میشویم؛ همهی جناحها اعم از چپ، راست و میانه در زمانی که بر سرکار میآیند؛ با فراخوان دوستان و همراهان چندصباحی قدرت را به دست گرفته و در پایان دوره، بدون ارائهی شاخصهای عملکردی، مسئولیت را رها مینمایند و به احدی هم جوابگو نیستند! این نوشتار پیشنهاداتی را با هدف فراهم شدن امکان بررسی دقیق و اصولی عملکرد مسئولان در حوزهی اقتصادی براساس شاخصهای استاندارد اقتصادی ارائه میدهد. چنانچه اعداد این شاخصها دقیق منتشر و در دسترس قرار گیرد و جدولی به شرح فوق تهیه شود، میتواند ملاکی برای عملکرد مسئولان اقتصادی در گذشته و برنامهریزیهای کشور در آینده باشد.
در این ایام خاص شاهدیم؛ عدهای مشکلات موجود را در همهی ابعاد سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و خصوصاً اقتصادی که معضل اصلی عامهی جمهور است؛ سیاسی جلوه داده و تلاش دارند تا خود و همفکران را بَری از مشکلات جلوه داده و انبوه مشکلات را در هر بخش متوجه جناح رقیب نمایند و هر جا هم توفیقی وجود داشته باشد خود را در آن شریک بدانند!
در نتیجه میزان زیادی از وقت کشور بابت جدل مسئولان وقت و گذشتهی کشور صرف میشود که نهتنها مشکلات مردم حل نمیشود که وقت کشور را در این شرایط حساس «نه جنگ، نه صلح» می گیرد!
با نگاهی به کمتر از حدود نیم قرن حکمرانی متوجه میشویم؛ همهی جناحها اعم از چپ، راست و میانه در زمانی که بر سرکار میآیند؛ با فراخوان دوستان و همراهان چند صباحی قدرت را به دست گرفته و در پایان دوره، بدون ارائهی شاخصهای عملکردی مسئولیت را رها می نمایند و به احدی هم جوابگو نیستند!
با نگاهی به کمتر از حدود نیم قرن حکمرانی متوجه میشویم؛ همهی جناحها اعم از چپ، راست و میانه در زمانی که بر سرکار میآیند؛ با فراخوان دوستان و همراهان چند صباحی قدرت را به دست گرفته و در پایان دوره، بدون ارائهی شاخصهای عملکردی مسئولیت را رها می نمایند و به احدی هم جوابگو نیستند!
واقعیت این است که هر کدام از جریانها اعم از چپ و راست و میانه که سالیان سال مسئولیت ادارهی کشور را بر عهده داشتهاند؛ به سهم خود در سرنوشت کشور و وضعیت موجود مقصرند و پذیرفته نیست همهی مشکلات را به دیگر رقبا منتسب نمایند.
لذا ناخودآگاه آن جمله معروف به اذهان متبادر میگردد:
در پیروزی همه سهیم و در شکست هیچکس پاسخگو نیست!
با عنایت به اینکه این روزها بیشترین مشکلات جامعهی ایرانی، مشکلات اقتصادی است و برای اینکه مسئولیتها مشخص شود، پیشنهاد میگردد:
جدولی از «اهم» شاخصهای اقتصادی تهیه و با توجه به وجود دولت ها و وزرای اقتصادی مرتبط، عملکرد هرکدام توسط کارشناسان اقتصادی غیرسیاسی و آگاه در آن درج گردد؛ که لااقل مردم بدانند که مسئولیت توفیق و عدم توفیقات حوزهی اقتصاد کشور چه کسانی بوده است؟
انواع شاخصهای اقتصادی:
شاخص نرخ بهره؛
شاخص تولید ناخالص داخلی (GDP)؛
شاخص تولید ناخالص ملی (GNP)؛
شاخص ضمنی تعدیل تولید ناخالص داخلی (GDP deflator)؛
شاخص ضمنی تعدیل تولید ناخالص ملی (GNP deflator)؛
شاخص درآمد ناخالص ملی (GNI)؛
شاخص قیمت مصرف کننده (CPI)؛
شاخص قیمت تولیدکننده (PPI)؛
شاخص قیمت عمده فروشی (WPI)؛
شاخص قیمت خرده فروشی (RPI)؛
شاخص خرده فروشی (RS)؛
شاخص قیمت کالاهای صادراتی (XPI)؛
شاخص قیمت کالاهای وارداتی (MPI)؛
شاخص قیمت واردات و صادرات (XMPI)؛
شاخص نرخ تورم؛
شاخص تراز تجاری؛
شاخص مدیران خرید (PMI)؛
شاخص هزینه اشتغال (ECI)؛
شاخص اعتماد مصرف کننده (CCI)؛
شاخص نرخ بیکاری؛
شاخص نرخ اشتغال؛
شاخص مدعیان بیکاری؛
شاخص قیمت مسکن (HPI)؛
شاخص مجوزهای ساخت و ساز؛
شاخص شروع به ساخت واحدهای مسکونی؛
شاخص درآمد شخصی؛
شاخص درآمد و دستمزد؛
شاخص ذخایر نفت خام؛
شاخص ذخایر گاز طبیعی (EIA Report)؛
شاخص منحنی بازده؛
شاخص فلاکت؛
چنانچه اعداد این شاخصها دقیق منتشر و در دسترس قرار گیرد و جدولی به شرح فوق تهیه شود، میتواند ملاکی برای عملکرد مسئولان اقتصادی در گذشته و برنامهریزیهای کشور در آینده باشد.
