خانه / کسب و کار / تبدیل تهدید به فرصت

تبدیل تهدید به فرصت

چهاردهه هست که شعار فریبنده ای سر زبان تمام مسؤولان و مدیران کشور قرار دارد: « تبدیل تهدیدها به فرصت » ! پر واضح است که چنان چه مدیران صنعت کشور به درستی این شعار را باور داشتند، بسیاری از نابسامانی های فعلی در صنعت به وجود نمی آمد. لفظ «خودباوری» و شعار زیبا و امیدبخش «ما می توانیم» نیز به نوبه ی خود زینت المجالس شده است!

لذا، با شرایط فعلی حاکم بر صنعت کشور، خوب است یک بررسی اساسی و عارضه یابی ریشه ای بشود تا از نقاط ضعف و قوت اقدامات چهاردهه ی خود آگاهی یابیم. شاید راه حلی اساسی پیدا شد! البته نگارنده در موضع عارضه یابی نیست، اما در ادامه تصور خود از شرایط مطلوب به انضمام یک پیشنهاد را ارایه خواهد داد.

با نگاهی گذرا به وضعیت صنعت کشور ( به طور عام ) شرایط فعلی حاکی از این است که شعائر بالا صرفاً به عنوان شعار، لقلقه ی زبان بوده و عمل به آن در دستور کار مدیران ارشد صنعت کشور نبوده و نیست! همین شرایط، در عرصه ی تولید تجهیزات کنترل، ابزاردقیق و اتوماسیون نیز قابل مشاهده است و اگر معدود تولیدکنندگانی هنوز در این حوزه فعالیت دارند باید به حساب وجدان کاری و همت عالی صاحبان صنایع و همچنین علاقمندی این عزیزان گذاشت. دریغ از کوچک ترین برنامه ریزی و یا حمایت دولتی!

تحریم های نابرابر می تواند به عنوان یک فرصت طلایی شرایط توسعه ی پایدار را برای کشور فراهم آورد، در صورتی که ما به این باور برسیم و تحرکی از خود نشان دهیم! آن چه مسلم است، توسعه و رونق اقتصادی کشور فقط و فقط از مسیر توسعه ی صنعت می گذرد، نه خرید و فروش سکه و ارز. اگر نیم نگاهی به شرایط اسف بار پروژه های ملی کشور داشته باشیم، شوربختانه کم نیستند طرح هایی نافرجام که حدود ۱۲ سال از کلنگ زدن آن می گذرد و در این مجال به اسم دور زدن تحریم ها (!!) هزینه های چند برابر به ملت و دولت تحمیل شده و پروژه ها همچنان وضع نابسامانی دارند. اما تا کی می توان به این شیوه ادامه داد؟ آیا صدای خُرد شدن استخوان های صنعت به گوش مسؤولان ارشد کشور نمی رسد؟

صورت مسأله خیلی شفاف و مشخص است: کشور در محاصره ی انواع تحریم های سخت قرار دارد و واردات کالا محدود یا بعضاً ممنوع شده است، نیروی انسانی کارآمد و آموزش دیده ی بومی به وفور در دسترس، منابع ( اعم از انرژی و مواد اولیه ) در دسترس، نیاز کشور به انواع محصولات ( هم در پروژه ها و هم نیاز عمومی ) غیرقابل انکار است و … اما، چه شده است که با این شرایط صنعت کشور رو به ورشکستگی و نابود شدن است؟

قدر مسلم آن است که متولیان صنعت کشور برای بقا و احیای صنعت کشور هیچ برنامه ای ندارند، که اگر کوچک ترین برنامه ریزی داشتند وضع صنعت تا به این حد نابسامان نبود.

اما پیشنهاد: صرف نظر از شرایط سپرده گذاری در بانک ها ( که به لحاظ سود شیرین اختصاص یافته به سپرده ها، تمام نقدینگی سرگردان کشور را به سمت خود جلب می کند ) و ایضاً نقش خانمان برانداز تحمیل انواع عوارض یا مالیات به تولیدکنندگان، ما هیچ «نقشه ی راه» و «نقشه ی جامع صنعتی کشور» برای صنعت کشور نداریم. تدوین و عملیاتی شدن این گونه اسناد که جزو اسناد بالادستی به حساب می آید، بر عهده ی بخش حاکمیتی نظام و به ویژه وزارت صنایع است.

یکی از نکاتی که هم از جانب مدیران اسبق صنعت که بالغ بر ۳۸ سال بر بالاترین سمت های مدیریتی صنعت کشور تکیه زده بودند و هم از زبان و قلم تحلیل گران این عرصه بیان شده است، همانا «استفاده از خدمات مدیران خارجی برای اداره ی صنعت کشور است». توجیه این عزیزان، مقایسه ی صنعت با ورزش است! به این مفهوم که تیم های ورزشی که از نعمت مربیان خارجی برخوردار هستند، به مراتب موفق تر هستند!

یادآوری می نماید: یکی از عمده ترین صنایعی که می تواند مورد عنایت متولیان صنعت کشور قرار گیرد، تولید در حوزه ی مهندسی کنترل، ابزاردقیق و اتوماسیون است که متأسفانه تاکنون مورد غفلت واقع شده است. تولید تجهیزات کنترل و اتوماسیون هم به لحاظ پیشرفته بودن فناوری (High tech) که در قبال آن تحریم های شدیدتری را متحمل شده ایم و هم از نظر نیاز مبرم پروژه های ملی بیشتر از دیگر تولیدات صنعتی باید در نقشه جامع صنعتی کشور مورد عنایت متولیان صنعت قرار گیرد. رونق بخشیدن به این صنعت، علاوه بر تأمین نیازهای کشور، دور زدن تحریم ها به معنای واقعی کلمه سبب به کار گمارده شدن بخش عظیمی از نیروهای آماده به کار خواهد شد که خود علاوه بر رفع نیازهای کشور، بار بزرگی را از دوش دولت در عرصه ی مبارزه با بیکاری بر خواهد داشت. آیا مفهوم خودباوری چیزی به جز این است؟

به امید روزی که با به کارگیری تمام پتانسیل های بومی کشور و با برنامه ریزی جامع و پویا بتوانیم صنعت نیمه جان کشور را از ورشکستگی حتمی نجات دهیم.

درباره محمدحسن موحدی

دبیر انجمن مهندسان کنترل و ابزاردقیق ایران

بررسی بیشتر

سامانه توانیران , حداکثر استفاده از توان داخل , انجمن صنفی شرکتهای اتوماسیون صنعتی , سامانه توانیـــــران؛ فرصــت ها و تهــدیدها!

سامانه توانیران؛ فرصت ها و تهدیدها!

سامانه توانیران؛ فرصت ها و تهدیدها! باز هم ویرایش جدیدی از قانون قدیمی و پرحرف …

۲ نظرات

  1. با سلام و تشکر از ارایه نظر شفاف مهندس موحدی و اینکه صرفا انتقاد نکردند و راهکار هم ارایه دادند
    «استفاده از خدمات مدیران خارجی برای اداره ی صنعت کشور است»

    • سلام و درود بر شما
      متاسفانه در امر مدیریت کشود (در تمام عرصه ها) دو ایراد عمده به مدیران ما در چهل سال گذشته وارد است:
      ۱. مدیران ارشد فعلی به لحاظ کج اندیشی و انحصار طلبی، همواره از رشد مدیران میانی و زیر دستان خود جلوگیری نمودند (که مبادا میز خود را از دست بدهند) و نتیجه این عمل ناپسند این هست که با پدیده ی شوم ابوالمشاغلی با ۳۷ شغل و ۲۰ شغل و غیره مواجه هستیم. هر مدیری هم که عزرائیل عذر او را بخواهد یا از ژن های (به اصطلاح) خوب و بدون تجربه جایگزین می شود و یا افراد ناتوان جایگزین آن خواهد شد.
      ۲. طی چهار دهه گذشته هیچ مدیری را نمی توان یافت که به کاری گمارده شود و تجارب مدیر قبلی را به کار بگیرد! تماما از ابتدا خواستند از روش سعی و خطا استفاده نمایند. نقشه جامع هم نه تنها نداشتیم، بلکه به آن اعتقادی هم نداشتیم (نداشتند)! و همواره به روزمرگی دچار هستیم.
      نتیجه این دو ایراد، صنعت فعلی است!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *